Mercedes

Tuwa at lungkot ang nadarama sa tuwing aking babalikan ang alaala nating dalawa.

Tuwa dahil sa alam kong sa landas mong tinatahak, ika’y masaya.

Lungkot dahil sana, kahit paano ay nasamahan kita.

Oo, nakaka-miss ka.

Mata mong mapungay, pisnging mapula, ngiting kaaya-aya, oo. Nakaka-miss ka.

Ngunit ‘di na tayo tulad ng dati.

Ibalik man natin ang panahon, wala na ang dating kislap ng ating pagsasama.

Wala na ang dati. Umusad na ang oras. Tapos na ang lahat.

Kaya ako’y muling matutulog at magigising nang walang inaalalang ikaw.

Hanggang sa muli akong madaan sa iniiwasan kong alaalang mapanglaw.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s