Maria

Hawakan mo ang aking kamay

Ako ay matagal nang manhid sa mundo

Wala nang nararamdaman

Maging sa mga sandaling kailangan kong lumuha

Wala na akong pag-asang natitira sa pagmamahal

Manhid sa sakit ng bawat paglisan

Sa bawat pag-alis, sa bawat paglayo

Manhid na ako

Ipikit mo ang aking mata

Pagod na akong lumuha

Pagod na sa kaiiyak

Pagod nang dumilat, gumising tuwing umaga

Sa realidad na wala ka sa aking tabi

Hilumin mo ang sakit

At gawing buhay muli ang aking patay nang mata

Takpan mo ang aking tainga

Mula sa kasinungalingan at pangungutya

Mula sa mapanakit nilang panghuhusga

Mula sa ingay ng kanilang ‘di pagsang-ayon sa atin

At tanging iparinig mo lamang

Sa akin ang tibok ng iyong puso

At ang sigaw ng ‘yong damdamin

Na ako’y sa’yo at ika’y akin

Halikan mo ang aking mga labi

Huwag mo akong pagsalitain

Iwan mong ang lahat ng laman ng utak ko’y

Lumutang sa alapaap

At ating lasapin ang tamis at init ng ating mga labi

Dahil ito ang tamis ng pagmamahal

Ang pinagsama nating hininga

At ng ating pagtibok ng puso

Alisin mo ang aking damit

Pagsaluhan natin muli ang gabi

Angkinin natin ang liwanag ng buwan

Hanggang sa sumapit muli ang kinabukasan

Kung saan ika’y muling lilisan

At ako’y babalik muli sa katotohanang

Ako’y isang babaeng nabubuhay lamang

Sa tawag ng laman

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s