Canvas

Kasalukuyan kong kaharap ang isang munting canvas. Katabi ko ang isang palette ng watercolor. May labindalawa itong kulay – Kahel, Luntian, Dilaw, Asul, Pula, at iba pang mga kulay na hinango lamang sa mga ‘di kilalang kulay sa 64 colors na Crayola. Subalit, wala sa anumang kulay na nabanggit ko ang maaaring maglarawan sa kung paano ko maipipinta ang sarili ko, lalo’t habang matagal kong binababad sa pagtingin ko ang watercolor ay lalo itong nawawalan ng kulay at saysay – damdaming hindi rin naipaliliwanag ng simpleng pagguhit sa blangkong canvas.

Brush.

Sa tabi ng palette ng watercolor ay napansin ko ang isang gamit nang brush. “May gumamit na nito,” sambit ko sa aking sarili habang sinisipat ko ang brush. Bakas sa mga magkakahalong kulay ng kahel, luntian, at asul ang katandaan ng brush, maging sa mga buhok nitong tila ay ginamit rin sa ngipin. Aba syempre’y nairita ako. Hindi ko pwedeng ipinta ang sarili ko gamit nito, kaya sinimulan ko ang paghahanap sa isa pang brush. Sinipat ko muli ang palette ngunit wala akong nakita. Tinignan ko ang aparador na pinapatungan ng palette ngunit wala rin. Inikot ko ang pinaglulugaran ng canvas, ang upuan ko, maging ang bag sa tabi ko, ngunit wala talaga. Walang extra. Kaya sa pagkakataong iyon, napagdesisyunan ko na lamang na gamitin ang hawak kong brush. Wala rin namang mawawala kung gagamitin ko ito. Siguro.

Pula.

Sinimulan kong ipahid ang brush sa Pulang kulay. Pagkatapos ay iginuhit ko ito nang madiin sa canvas. Sa sobrang diin ay nabutas ang canvas. Napamura ako. Wala akong pangalawang canvas. Sa puntong iyon, hindi ko na alam ang gagawin ko. Nabutas na ang kaisa-isa kong canvas. Nawalan bigla ng direksyon ang buhay ko. Sinlaki ng butas sa canvas ang butas na unti-unting lumalamon sa katinuan ko sa mga oras na iyon. Unti-unting hinihigop ng butas ang lahat: pagod, emosyon, kapasidad na mag-isip nang mabilis at iba pa. Sinimahan pa ito ng biglang pagdaan ng ng mga nagdaang pagkakataon sa aking buhay na ako’y masaya, puno ng sigla at walang iniisip na kung ano. Napatigil na lamang ako nang mapansin ko ang pag-agos ng luha sa aking mga mata. Luha ng pagod, ngunit hindi luha na dulot ng emosyon. Napansin kong nasa paanan ko na ang canvas na tuluyan nang nasira, mistulang pinunit sa pamamagitan ng pagsuntok.

Papel.

Dahil dito’y naghanap na lamang ako ng papel sa bag sa tabi ko. Ikinabit ko ito sa frame ng canvas at nagsimulang maghalo ng mga kulay habang patuloy sa pagluha. Asul, Kahel, Luntian, Pula. Asul, Kahel, Luntian, Pula. Asul, Kahel, Luntian, Pula. At natapos rin ako. “Hindi ko na uulitin ito.” Padabog kong iniwan ang kwarto habang nakasulat sa papel ang isang salita sa iba’t-ibang kulay.

TULONG.

Advertisements

Maria

Hawakan mo ang aking kamay

Ako ay matagal nang manhid sa mundo

Wala nang nararamdaman

Maging sa mga sandaling kailangan kong lumuha

Wala na akong pag-asang natitira sa pagmamahal

Manhid sa sakit ng bawat paglisan

Sa bawat pag-alis, sa bawat paglayo

Manhid na ako

Ipikit mo ang aking mata

Pagod na akong lumuha

Pagod na sa kaiiyak

Pagod nang dumilat, gumising tuwing umaga

Sa realidad na wala ka sa aking tabi

Hilumin mo ang sakit

At gawing buhay muli ang aking patay nang mata

Takpan mo ang aking tainga

Mula sa kasinungalingan at pangungutya

Mula sa mapanakit nilang panghuhusga

Mula sa ingay ng kanilang ‘di pagsang-ayon sa atin

At tanging iparinig mo lamang

Sa akin ang tibok ng iyong puso

At ang sigaw ng ‘yong damdamin

Na ako’y sa’yo at ika’y akin

Halikan mo ang aking mga labi

Huwag mo akong pagsalitain

Iwan mong ang lahat ng laman ng utak ko’y

Lumutang sa alapaap

At ating lasapin ang tamis at init ng ating mga labi

Dahil ito ang tamis ng pagmamahal

Ang pinagsama nating hininga

At ng ating pagtibok ng puso

Alisin mo ang aking damit

Pagsaluhan natin muli ang gabi

Angkinin natin ang liwanag ng buwan

Hanggang sa sumapit muli ang kinabukasan

Kung saan ika’y muling lilisan

At ako’y babalik muli sa katotohanang

Ako’y isang babaeng nabubuhay lamang

Sa tawag ng laman

Amanda

“Hey~”

Bigla na namang tumugtog ang kanta ng The Chainsmokers nang makita kita kanina sa liwasan. Nakangiti, masaya. Nababanaag sa mukha mo ang kaligayahan habang kausap mo ang iyong mga kaibigan. Sa kasarapan nga ng usapan n’yo, siguro hindi mo rin ako napansin. Nahiya na rin akong mag-“Hey!” noon, kaya binilisan ko na lang ang lakad ko at itinuon ang atensyon ko sa sapatos kong kunwari ay natanggal sa pagkakasintas. Nagulat lang ako dahil habang payuko ako ay narinig ko ang pangalan ko, hindi malayo sa aking kinatatayuan. 

“George?”

“Uy, hello!”

Sabay nating kinawayan ang isa’t isa, wari’y gustong mangumusta.

“Kumusta ka?”

“Okey naman–naku pasensya, male-late na ako sa klase.”

Gusto man nating makipag-kumustahan ay hindi naman ito pinahintulutan ng pagkakataon. Maling oras, maling panahon. 

Sumulyap akong kaunti sa’yo habang lumalakad palayo. Hindi ka na nakangiti. Inalis na ng unti-unti kong paglayo ang saya na hatid ng pagkikita natin. Gusto ko man ding lumapit ay hindi ko kaya. Quiz namin sa Trigo.

Hindi ko maipaliwanag ang nadarama sa tuwing kita’y nakikita. Gusto kitang makausap ngunit inuunahan ako ng takot pagkabagabag at hiya sa sarili. Ilang beses na rin kasi akong nadaan sa ganitong klaseng sitwasyon kung saan itinuturo sa akin ng tadhana na sana ay hindi ka na lang kumibo nang hindi ka nasasaktan. 

Nararamdaman ko ring gusto mo akong makausap. Sa mga ngiti mo tuwing nagkakasabay tayo sa hagdan, sa mga simpleng kaway habang nagkakasabay tayong pumila sa kainan, maging sa pagtawa sa mga biro kong minsan ay parang sa Mars kinuha. Senyales, kumbaga, na nagkakasundo tayo sa mga bagay-bagay. Senyales, kumbaga, na maaaring ikaw at ako ay maaaring tawaging “tayo”.

Ngunit gaya nga ng sinabi ko habang nagki-quiz kami sa Trigo, WALA AKONG ALAM. Hindi ko alam kung pareho ba tayo ng nararamdaman.

Hindi ko alam kung pareho ba ang tugtog ng ating mga puso.

Hindi ko alam kung tunay rin bang may malalim pang dahilan ang bawat pagngiti mo sa akin at pagngiti ko sa iyo.

Hindi ko alam. Wala akong alam.

Kaya hindi ko rin masisi kung hindi ko magawang isulong ang sarili ko at maglakas-loob na kausapin ka. At hindi rin kita masisisi kung ganu’n rin ang nararamdaman mo. Parehas nating nararamdaman ang takot, ngunit alam kong saglit na lang. Malapit na ang panahong maipagpapatuloy ko ring kantahin sa iyo ang kantang nagsisimula sa “Hey” nang parehong may ngiti sa mga labi at tuwa sa damdamin.

Miranda

Madalas kong makita ang katawan mo – ang hubog, kinis, anyo, lahat.

Madalas kong marinig ang tinig mo – tipong parang anghel sa langit na tinatawag ako paakyat

Madalas kong maamoy ang natural na bango ng iyong katawan – bango na hindi na kailangan ng anupamang pabango

Madalas rin kitang matikman – ang iyong labing kasintamis ng mansanas sa tag-init, maging ang iyong kaanyuang hinubog at tila ay handog ng langit.

 

Ngunit sa kabila ng lahat, bakit wala pa rin akong madama?

Bakit tila walang pagmamahal na umuusbong sa ating dalawa?

 

Mananatili na lamang bang tayo’y nakikipaglaro sa ating nadarama?

O aaminin sa isa’t-isa na wala talaga?

 

Na pineke ang lahat? Walang katotohanan?

At kaya na lamang tayo nananatili dahil inangkin na natin ang kabuuan ng isa’t-isa?

 

Huwag sana huminto ang kung ano mang meron tayo ngayon

Sa tinginan, amuyan, rinigan, at tikiman lamang.

 

Tao rin tayo, may nararamdaman.

At umaasa rin ako na balang araw, ay magkakaroon rin ng init ang apoy na matagal na nating pinagsasaluhan.

 

Helga

Akin muling nasulyapan

Ang iyong mga ngiti pagsapit ng dapithapon

Akin muling nasilayan

Ang pagliwanag ng iyong mukha

Matapos ang ilang taon ng paglamlam nito

Akin muling nasilayan

Ang nakilala kong Helga

Ang kinaibigan kong Helga

Ang inibig kong Helga

Akin muling nasilayan

At habang ako’y nakatitig sa iyo

Ay nagbalik bigla ang mga alaalang

Akala ko ay hindi na muling maaaninag

Mga panahong kasing-liwanag mo ang lamparang

Tanging tanglaw natin tuwing gabi

Mga panahong kasing-saya mo ang araw

Sa tuwing ito’y uusbong mula sa pagkakahimbing

Ang aking bukang-liwayway

Ang aking bagong umaga

Ang aking tanging pag-asa

Ang tanging dahilan kung bakit ako bumabangon

Gaya ng sabi ng ating paboritong kape

At sa iyong muling pagngiti

Umaasa akong ito’y tuluyan nang mamamalagi

Habang tayo’y magkapiling, at iisa ang tibok ng puso

At umasa kang sasabayan kita sa pagngiti

Nang sa gayon ay malaman mong

Hindi na ako muling lilisan sa tabi mo

Hindi ka na muling mag-iisa

Hindi ka na muling aasa sa wala

Dahil sabay na nating tutuparin ang ating mga pangarap

Wala nang maiiwan, wala nang mang-iiwan

Wala nang madadapa

Dahil sa iyong mga ngiti, Helga

Ang magandang kinabukasan nati’y tanaw ko na

 

At hindi ka na muling luluha pa

 

Kaya tahan na, Helga

 

Ipaghehele na kitang muli, Helga

 

Dahil andito na si papa, Helga

 

 

 

Andito na ako, Helga

father-and-daughter-silhouette-494x329.jpg