Canvas

Kasalukuyan kong kaharap ang isang munting canvas. Katabi ko ang isang palette ng watercolor. May labindalawa itong kulay – Kahel, Luntian, Dilaw, Asul, Pula, at iba pang mga kulay na hinango lamang sa mga ‘di kilalang kulay sa 64 colors na Crayola. Subalit, wala sa anumang kulay na nabanggit ko ang maaaring maglarawan sa kung paano ko maipipinta ang sarili ko, lalo’t habang matagal kong binababad sa pagtingin ko ang watercolor ay lalo itong nawawalan ng kulay at saysay – damdaming hindi rin naipaliliwanag ng simpleng pagguhit sa blangkong canvas.

Brush.

Sa tabi ng palette ng watercolor ay napansin ko ang isang gamit nang brush. “May gumamit na nito,” sambit ko sa aking sarili habang sinisipat ko ang brush. Bakas sa mga magkakahalong kulay ng kahel, luntian, at asul ang katandaan ng brush, maging sa mga buhok nitong tila ay ginamit rin sa ngipin. Aba syempre’y nairita ako. Hindi ko pwedeng ipinta ang sarili ko gamit nito, kaya sinimulan ko ang paghahanap sa isa pang brush. Sinipat ko muli ang palette ngunit wala akong nakita. Tinignan ko ang aparador na pinapatungan ng palette ngunit wala rin. Inikot ko ang pinaglulugaran ng canvas, ang upuan ko, maging ang bag sa tabi ko, ngunit wala talaga. Walang extra. Kaya sa pagkakataong iyon, napagdesisyunan ko na lamang na gamitin ang hawak kong brush. Wala rin namang mawawala kung gagamitin ko ito. Siguro.

Pula.

Sinimulan kong ipahid ang brush sa Pulang kulay. Pagkatapos ay iginuhit ko ito nang madiin sa canvas. Sa sobrang diin ay nabutas ang canvas. Napamura ako. Wala akong pangalawang canvas. Sa puntong iyon, hindi ko na alam ang gagawin ko. Nabutas na ang kaisa-isa kong canvas. Nawalan bigla ng direksyon ang buhay ko. Sinlaki ng butas sa canvas ang butas na unti-unting lumalamon sa katinuan ko sa mga oras na iyon. Unti-unting hinihigop ng butas ang lahat: pagod, emosyon, kapasidad na mag-isip nang mabilis at iba pa. Sinimahan pa ito ng biglang pagdaan ng ng mga nagdaang pagkakataon sa aking buhay na ako’y masaya, puno ng sigla at walang iniisip na kung ano. Napatigil na lamang ako nang mapansin ko ang pag-agos ng luha sa aking mga mata. Luha ng pagod, ngunit hindi luha na dulot ng emosyon. Napansin kong nasa paanan ko na ang canvas na tuluyan nang nasira, mistulang pinunit sa pamamagitan ng pagsuntok.

Papel.

Dahil dito’y naghanap na lamang ako ng papel sa bag sa tabi ko. Ikinabit ko ito sa frame ng canvas at nagsimulang maghalo ng mga kulay habang patuloy sa pagluha. Asul, Kahel, Luntian, Pula. Asul, Kahel, Luntian, Pula. Asul, Kahel, Luntian, Pula. At natapos rin ako. “Hindi ko na uulitin ito.” Padabog kong iniwan ang kwarto habang nakasulat sa papel ang isang salita sa iba’t-ibang kulay.

TULONG.

Maria

Hawakan mo ang aking kamay

Ako ay matagal nang manhid sa mundo

Wala nang nararamdaman

Maging sa mga sandaling kailangan kong lumuha

Wala na akong pag-asang natitira sa pagmamahal

Manhid sa sakit ng bawat paglisan

Sa bawat pag-alis, sa bawat paglayo

Manhid na ako

Ipikit mo ang aking mata

Pagod na akong lumuha

Pagod na sa kaiiyak

Pagod nang dumilat, gumising tuwing umaga

Sa realidad na wala ka sa aking tabi

Hilumin mo ang sakit

At gawing buhay muli ang aking patay nang mata

Takpan mo ang aking tainga

Mula sa kasinungalingan at pangungutya

Mula sa mapanakit nilang panghuhusga

Mula sa ingay ng kanilang ‘di pagsang-ayon sa atin

At tanging iparinig mo lamang

Sa akin ang tibok ng iyong puso

At ang sigaw ng ‘yong damdamin

Na ako’y sa’yo at ika’y akin

Halikan mo ang aking mga labi

Huwag mo akong pagsalitain

Iwan mong ang lahat ng laman ng utak ko’y

Lumutang sa alapaap

At ating lasapin ang tamis at init ng ating mga labi

Dahil ito ang tamis ng pagmamahal

Ang pinagsama nating hininga

At ng ating pagtibok ng puso

Alisin mo ang aking damit

Pagsaluhan natin muli ang gabi

Angkinin natin ang liwanag ng buwan

Hanggang sa sumapit muli ang kinabukasan

Kung saan ika’y muling lilisan

At ako’y babalik muli sa katotohanang

Ako’y isang babaeng nabubuhay lamang

Sa tawag ng laman

Helga

Akin muling nasulyapan

Ang iyong mga ngiti pagsapit ng dapithapon

Akin muling nasilayan

Ang pagliwanag ng iyong mukha

Matapos ang ilang taon ng paglamlam nito

Akin muling nasilayan

Ang nakilala kong Helga

Ang kinaibigan kong Helga

Ang inibig kong Helga

Akin muling nasilayan

At habang ako’y nakatitig sa iyo

Ay nagbalik bigla ang mga alaalang

Akala ko ay hindi na muling maaaninag

Mga panahong kasing-liwanag mo ang lamparang

Tanging tanglaw natin tuwing gabi

Mga panahong kasing-saya mo ang araw

Sa tuwing ito’y uusbong mula sa pagkakahimbing

Ang aking bukang-liwayway

Ang aking bagong umaga

Ang aking tanging pag-asa

Ang tanging dahilan kung bakit ako bumabangon

Gaya ng sabi ng ating paboritong kape

At sa iyong muling pagngiti

Umaasa akong ito’y tuluyan nang mamamalagi

Habang tayo’y magkapiling, at iisa ang tibok ng puso

At umasa kang sasabayan kita sa pagngiti

Nang sa gayon ay malaman mong

Hindi na ako muling lilisan sa tabi mo

Hindi ka na muling mag-iisa

Hindi ka na muling aasa sa wala

Dahil sabay na nating tutuparin ang ating mga pangarap

Wala nang maiiwan, wala nang mang-iiwan

Wala nang madadapa

Dahil sa iyong mga ngiti, Helga

Ang magandang kinabukasan nati’y tanaw ko na

 

At hindi ka na muling luluha pa

 

Kaya tahan na, Helga

 

Ipaghehele na kitang muli, Helga

 

Dahil andito na si papa, Helga

 

 

 

Andito na ako, Helga

father-and-daughter-silhouette-494x329.jpg

Nagseselos ka ba?

Oo, nagseselos ako.

Nagseselos ako kahit alam kong mali.

Na hindi dapat. Hindi dapat kayo magkakilala.

Nagseselos ako dahil mabigat sa loob kong makita kang napapangiti ka niya.

Nagseselos ako dahil hindi ko matapatan ang itsura, karisma, pati tindig niya.

Nagseselos ako dahil hindi ko kayang matanggap sa sarili kong wala akong magagawa.

Na ito na ako. Wala na akong ibubuga pa, kahit may gasolina pa siya.

Nagseselos ako dahil ako dapat ang nasa posisyon niya.

Nagseselos ako dahil bukambibig mo pa rin siya kahit tayong dalawa na lang ang magkasama.

Nagseselos ako dahil kahit alam kong wala kang nararamdaman para sa kanya, ay ninanakaw niya ang atensyong dapat ay akin.

Nagseselos ako. Nagseselos ako dahil may damdamin din ako.

Tao ako. Minamahal ang isang tulad mo. Pero paano ako makakapasok sa eksena kung ngayo’y siya na ang bida?

Paano? Magpapaawa? Magpapaapi gaya ng sa mga telenovela? Puta.

Nagseselos ako, pero hindi ko pinapahalata. Ayokong magduda ka.

Ayokong makita mong may mali sa ikinikilos ko.

Ayokong magtanong ka pa, dahil hindi pa ako handang sabihin sa’yo na mahal kita.

Nagseselos ako kasi ayokong maagaw ka sa akin ng iba. Ngunit bakit hindi ko magawang ipagtapat sa’yo ang nararamdaman ko?

Ate?

Mercedes

Tuwa at lungkot ang nadarama sa tuwing aking babalikan ang alaala nating dalawa.

Tuwa dahil sa alam kong sa landas mong tinatahak, ika’y masaya.

Lungkot dahil sana, kahit paano ay nasamahan kita.

Oo, nakaka-miss ka.

Mata mong mapungay, pisnging mapula, ngiting kaaya-aya, oo. Nakaka-miss ka.

Ngunit ‘di na tayo tulad ng dati.

Ibalik man natin ang panahon, wala na ang dating kislap ng ating pagsasama.

Wala na ang dati. Umusad na ang oras. Tapos na ang lahat.

Kaya ako’y muling matutulog at magigising nang walang inaalalang ikaw.

Hanggang sa muli akong madaan sa iniiwasan kong alaalang mapanglaw.

That’s not the way it should’ve been.

We had our bodies unite with each other. It was weird. It was something to celebrate for, but not with your close relatives, even your family. For it is not a celebration like a birthday, or an anniversary, or something festive. It is a celebration of life — the creation of another life. Procreation.

But that’s not the way it should’ve been.

I thought we will just experiment with our bodies, try something new, something exciting. You got so excited, you came inside me.

That’s not the way it should’ve been.

We played on fire. A dangerous fire that we can’t escape, even if we stop, drop and roll. We both ruined each other’s lives, yet you blamed me for seducing you. Fuck it off!

That’s not the way it should’ve been.

My family threw me out of the house when they knew what happened. They were searching for you. I was searching for you, yet you were gone already and flew to US.

That’s not the way it should’ve been.

So now, if you are reading this, I made my decision. I aborted our “experiment”. Our mistake. Our child. I felt guilt at first, but I didn’t give a care after. It was our fault. It was our mistake. It was our night.

And that’s not the way it should’ve been.

L

I once walked on a crooked path.

It was always crooked, like my thoughts.

Then you came into my life.

You started to make things easier for me.

The once crooked path, gradually became straight.

And for me, it felt good.

You went with me.

You led the way for me.

You became my guide.

You became everything to me.

Until suddenly, you made your own way.

And I was left alone.

I was left alone, staring at the path that you paved.

I had no choice, but to follow you.

But it was no good.

You had gone too far from me.

So I went straight back to my path, and tried to make another.

I tried to go back to the crooked path that I made.

But it felt something different.

Somewhat strange.

The once crooked path that I again made, was now straight.

It went straight, then I found you, again.

I found you at the start of the path I made.

Then tears went down my eyes, as I ran towards and hugged you.

“I’m afraid you would leave me,” I said.

“I didn’t leave you, for I am in your heart since the beginning,” you replied.

Then I woke up, covered in tears, realizing I slept during the whole Geometry class.