Amanda

“Hey~”

Bigla na namang tumugtog ang kanta ng The Chainsmokers nang makita kita kanina sa liwasan. Nakangiti, masaya. Nababanaag sa mukha mo ang kaligayahan habang kausap mo ang iyong mga kaibigan. Sa kasarapan nga ng usapan n’yo, siguro hindi mo rin ako napansin. Nahiya na rin akong mag-“Hey!” noon, kaya binilisan ko na lang ang lakad ko at itinuon ang atensyon ko sa sapatos kong kunwari ay natanggal sa pagkakasintas. Nagulat lang ako dahil habang payuko ako ay narinig ko ang pangalan ko, hindi malayo sa aking kinatatayuan. 

“George?”

“Uy, hello!”

Sabay nating kinawayan ang isa’t isa, wari’y gustong mangumusta.

“Kumusta ka?”

“Okey naman–naku pasensya, male-late na ako sa klase.”

Gusto man nating makipag-kumustahan ay hindi naman ito pinahintulutan ng pagkakataon. Maling oras, maling panahon. 

Sumulyap akong kaunti sa’yo habang lumalakad palayo. Hindi ka na nakangiti. Inalis na ng unti-unti kong paglayo ang saya na hatid ng pagkikita natin. Gusto ko man ding lumapit ay hindi ko kaya. Quiz namin sa Trigo.

Hindi ko maipaliwanag ang nadarama sa tuwing kita’y nakikita. Gusto kitang makausap ngunit inuunahan ako ng takot pagkabagabag at hiya sa sarili. Ilang beses na rin kasi akong nadaan sa ganitong klaseng sitwasyon kung saan itinuturo sa akin ng tadhana na sana ay hindi ka na lang kumibo nang hindi ka nasasaktan. 

Nararamdaman ko ring gusto mo akong makausap. Sa mga ngiti mo tuwing nagkakasabay tayo sa hagdan, sa mga simpleng kaway habang nagkakasabay tayong pumila sa kainan, maging sa pagtawa sa mga biro kong minsan ay parang sa Mars kinuha. Senyales, kumbaga, na nagkakasundo tayo sa mga bagay-bagay. Senyales, kumbaga, na maaaring ikaw at ako ay maaaring tawaging “tayo”.

Ngunit gaya nga ng sinabi ko habang nagki-quiz kami sa Trigo, WALA AKONG ALAM. Hindi ko alam kung pareho ba tayo ng nararamdaman.

Hindi ko alam kung pareho ba ang tugtog ng ating mga puso.

Hindi ko alam kung tunay rin bang may malalim pang dahilan ang bawat pagngiti mo sa akin at pagngiti ko sa iyo.

Hindi ko alam. Wala akong alam.

Kaya hindi ko rin masisi kung hindi ko magawang isulong ang sarili ko at maglakas-loob na kausapin ka. At hindi rin kita masisisi kung ganu’n rin ang nararamdaman mo. Parehas nating nararamdaman ang takot, ngunit alam kong saglit na lang. Malapit na ang panahong maipagpapatuloy ko ring kantahin sa iyo ang kantang nagsisimula sa “Hey” nang parehong may ngiti sa mga labi at tuwa sa damdamin.

Miranda

Madalas kong makita ang katawan mo – ang hubog, kinis, anyo, lahat.

Madalas kong marinig ang tinig mo – tipong parang anghel sa langit na tinatawag ako paakyat

Madalas kong maamoy ang natural na bango ng iyong katawan – bango na hindi na kailangan ng anupamang pabango

Madalas rin kitang matikman – ang iyong labing kasintamis ng mansanas sa tag-init, maging ang iyong kaanyuang hinubog at tila ay handog ng langit.

 

Ngunit sa kabila ng lahat, bakit wala pa rin akong madama?

Bakit tila walang pagmamahal na umuusbong sa ating dalawa?

 

Mananatili na lamang bang tayo’y nakikipaglaro sa ating nadarama?

O aaminin sa isa’t-isa na wala talaga?

 

Na pineke ang lahat? Walang katotohanan?

At kaya na lamang tayo nananatili dahil inangkin na natin ang kabuuan ng isa’t-isa?

 

Huwag sana huminto ang kung ano mang meron tayo ngayon

Sa tinginan, amuyan, rinigan, at tikiman lamang.

 

Tao rin tayo, may nararamdaman.

At umaasa rin ako na balang araw, ay magkakaroon rin ng init ang apoy na matagal na nating pinagsasaluhan.

 

ILY

Napahinto ang mundo ko nang sabihin mong mahal mo ako.

Sinabayan mo pa ng halik-de-gulat sa pisngi.

At tinapos mo nang may pamatay na ngiti.

Natulala ako. Sa sobrang tulala, hindi ko namalayan ang busina ng 10-wheeler sa daan.

Minahal, hinalikan, sinagasaan.

Tunay ngang langit ang narating ko.

Tunay nga.

Amateurish Horror Story 1: Kambal

Nasa gitna ng magandang tulog si Alma, nang siya ay maalimpungatan. May narinig kasi siyang kumalabog sa may bandang kusina.

“Tokwa talaga ‘tong pusa ng kapitbahay, hindi nagpapatulog!” amok na sinabi ni Alma habang sinusuyod ang daan patungong kusina.

Tuloy lamang ang kanyang paglalakad habang patuloy na kumakalabog ang mga gamit sa kusina. Ngunit nagtaka si Alma nang naramdaman niyang palakas nang palakas ang kalabog habang siya’y papalapit. Dahil dito’y binalikan niya ang kanyang kuwarto para kunin ang kanyang panangga sa kung sino man ang kahaharapin niya sa labas. Ngunit napamura siya nang malakas nang makita niya ang kanyang sarili sa kama, nakatalikod.

“Tangina,” mahinang bulong nito sa sarili. Nanlaki lalo ang kanyang mata nang lumingon ang kanyang imahe. Duguan ito, walang mata, at tila nanghihingi ng tulong.

“Grrrrrrrrrrrraaaaaaaaaaahhhhh” bulyaw ng imahe ni Alma, habang itinuturo nito si Alma. Dito’y nagmadali na ring bumaba si Alma at dali-daling binuksan ang pinto para lumabas ng kanyang inuupahan. Dali-dali ring sumunod sa kanya ang imahe, na tila kukunin siya.

“MGA KAPITBAHAY, TULONG!” naghuhumiyaw na sambit ni Alma, habang lumalayo sa kanyang bahay, na pagewang-gewang ang lakad. Napansin naman siya ng isang sekyu ng bangko na malapit sa kanila.

“Ate, ok ka lang?” tanong ng gwardya na halata sa hilatsa ng mukha na walang alam sa mga nangyayari.

“Hindi ako ok, kuya!” diretsang sagot ni Alma. “May humahabol sa akin, babae! Tulungan mo akong magtago!”

“Sino?” takang tanong ng gwardya. “Baka kilala ko.”

“Kamukha ko! Kaso parang matagal nang patay! Bangkay na!” paglalarawan ni Alma sa gwardya, nang may kasama pang paggalaw ng kamay.

“Ah, parang ganito ba?” tanong ng gwardya, nang bigla itong magpalit ng anyo, at maging katulad nga ng taong nakita ni Alma sa kanyang kama. Dahil dito’y napasigaw at napaiyak si Alma sabay takbo palayo muli sa kanyang imahe.

Nagpatuloy si Alma hanggang sa makarating ito sa isang dead end. Dito na siya napagod at umiyak, hanggang sa matagpuan siya ng kanyang imahe. Dito ay naghumiyaw at muling umiyak si Alma, habang papalapit ang imahe. Doon na nagising si Alma.

“Badtrip naman oh! Hanggang sa panaginip gusto mo akong patayin ha, Amanda?!” sigaw niya sa bangkay na nakahimlay sa kamang katabi niya. “Tama na, ate! Patay ka na!” sagot pa nito, saka bumalik sa pagtulog, na parang walang nangyari.